سكوت بود و پيچك احساس

كه رو به روشناي كودكي ام

مي باليد

و من در عمق ديدارت

به دنبال يك ترانه مي گردم...

 من آن قدر نياز دارمَت

كه شايد امشب

عاشقانه

با ستاره ها

به شهر تو سفر كنم...

 اگر روزي بي سرودن ترانه اي براي تو

به شب رسد ،

آن روز فرجام مرگ را

به نهايت در يافته ام ،

آن روز اگر به شب برسم ...

بامدادي بر شبم نخواهد بود ....

كاش.... اي كاش...

 تمام پيشوند جمله هايم ...براي تو ...

« مـــــي خـــــواهـــــم »......نبود ؟!؟!